Adwent 2016

„Co roku, poczynając od pierwszej niedzieli Adwentu, Kościół poprzez cykl niedziel i świąt stara się nam uświadomić zbawcze działanie Boga w dziejach człowieka, ludzkości, świata. Właśnie dlatego „adwentus”, czyli „przyjście”.

Bóg przychodzi do człowieka. To jest podstawowy wymiar naszej wiary. Żyjemy wiarą, gdy otwieramy się na „przyjście Boga”, gdy trwamy w „adwencie”. modlitwa „Anioł Pański” przypomina nam, jak była otwarta na przyjście Boga Najświętsza Maryja Panna: Ona wprowadza nas w Adwent”.

Jan Paweł II

„Adventus" znaczy przyjście

Niezwykle ważnym okresem w budowaniu wspólnoty rodziny chrześcijańskiej jako domowego Kościoła jest Adwent, czas radosnego oczekiwania na przyjście Zbawiciela. Adwent rozpoczyna nowy Rok liturgiczny, w którym Kościół prowadzi chrześcijan poprzez kolejne fazy „misterium Chrystusa, począwszy od Wcielenia i Narodzenia aż do Wniebowstąpienia, do dnia Zesłania Ducha Świętego oraz oczekiwania błogosławionej nadziei i przyjścia Pańskiego" {Sacrosanctum Concilium, 102). Jest to czas przygotowania wiernych do Uroczystości Narodzenia Pańskiego, która jest pamiątką historycznego przyjścia Chrystusa na ziemię przed dwoma tysiącami lat. W okresie tym Kościół przypomina również i głosi światu podstawową prawdę wiary chrześcijańskiej o powtórnym przyjściu Jezusa w „chwale i majestacie" na końcu świata. Nazwa „Adwent" pochodzi od łacińskiego słowa „adventus" i oznacza przyjście, przybycie.

Nieco   historii

Adwent jako okres liturgiczny kształtował się przez wiele wieków. Najstarsze ślady istnienia Adwentu spotykamy już w IV wieku (teren Hiszpanii i Galii). Miał on charakter przygotowania wiernych do Epifanii czyli Uroczystości Objawienia Pańskiego. Od wieku V Adwent stanowił przygotowanie do Świąt Bożego Narodzenia i ukształtowany był na wzór Wielkiego Postu, rozpoczynał się dniem św. Marcina (11 XI) i nosił nazwę Quadragesima sancti Martini. Miał on charakter pokutny. Biskup Tours św. Perpetuus około 480 roku nakazał swoim wiernym post trzy razy w tygodniu (poniedziałki, środy i piątki) od dnia św. Marcina do Bożego Narodzenia. Post ten przetrwał do naszych czasów i jest praktykowany w klasztorach klauzurowych sióstr karmelitanek bosych. Pierwotny charakter pokutny Adwentu odbił się również w licznych zwyczajach i obrzędach ludowych w Polsce. W Rzymie Adwent pojawia się w VI wieku. Początkowo trwał zaledwie dwa tygodnie. Od czasów papieża św. Grzegorza Wielkiego (590-640) Adwent ostatecznie przyjmuje charakter liturgicznego przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia i obejmuje cztery niedziele. W VIII wieku, gdy Galia przyjęła liturgię rzymską, nadała Adwentowi charakter pokutny i w tej formie utrwalił się on w XIII wieku w całym Kościele. Wprowadzono fioletowy kolor szat liturgicznych, nie ozdabiano ołtarza kwiatami, zakazano muzyki organowej a także urządzania przez wiernych „zabaw i wesel hucznych".

Radosne oczekiwanie

Zapoczątkowana na II Soborze Watykańskim wielka reforma liturgiczna nadała liturgii Adwentowej charakter radosnego oczekiwania. W przepisach liturgicznych czytamy: „Okres Adwentu ma uroczysty charakter: jest okresem przygotowania do uroczystych obchodów Narodzenia Pańskiego, upamiętniających pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi, a zarazem czasem, w którym tamto wspomnienie kieruje umysły ku oczekiwaniu powtórnego przyjścia Chrystusa przy końcu świata. Dla tych powodów okres Adwentu jest czasem religijnego i radosnego oczekiwania" (Ogólne normy roku liturgicznego i kalendarza, 39). Papież Jan Paweł II w pierwszą niedzielę Adwentu roku 1985 w czasie modlitwy południowej przypomina wiernym, że „całe orędzie Adwentu przepełnione jest radosną wieścią: Pan przychodzi. Przychodzi dzisiaj raz jeszcze, tak jak w pełni czasów, która rozpoczęła się przed dwoma tysiącami lat i do tej pory działa w historii zbliżającej się ku trzeciemu tysiącleciu" (1 XII 1985).

Tęsknota Starego Testamentu

Adwent przypomina najpierw dzieje ludzkości pogrążonej w mrokach i cieniu śmierci po grzechu pierworodnym. Obietnicę przyjścia Zbawiciela zapowiedział Pan Bóg już w raju, a następnie ponawiał ją Patriarchom. Prorocy ciągle przypominali ludziom prawdę o przyjściu Mesjasza i nawoływali do przygotowania Mu drogi.

„Przygotujcie na pustyni drogę dla Pana, wyrównajcie na pustkowiu gościniec naszemu Bogu" (Iz 40,3) — wołał Izajasz. „Niech się rozweseli pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie! Pokrzepcie ręce osłabłe, wzmocnijcie kolana omdlałe! Powiedzcie małodusznym: «Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg...On sam przychodzi, aby was zbawić»" (Iz 35,1.3-4). Odpowiedzią ludu słuchającego nauki proroków było błagalne wołanie: „Wzbudź swą potęgę i przyjdź, by nas zbawić!" Adwent ludu Starego Przymierza zakończył się „gdy nadeszła pełnia czasu" i wypełnił Bóg obietnice dane naszym ojcom. „Zesłał swojego Syna, zrodzonego z niewiasty" (Ga 4,4), Maryi Dziewicy, do której posłał Archanioła Gabriela i na krótkie Maryi „fiat" Syn Boży stał się człowiekiem, „Słowo stało się Ciałem", Emmanuel — Bóg zamieszkał pośród nas. Ostatni prorok Starego Testamentu, św. Jan Chrzciciel wskazał na Jego obecność pośród ludzi w słowach: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata" (J 1,29).

Adwent Kościoła

Adwent to również czas Kościoła. Od Wniebowstąpienia Chrystusa i Zesłania Ducha Świętego Kościół trwa w Adwencie, w oczekiwaniu na powtórne przyjście Zbawiciela na końcu świata. Kościół pielgrzymując poprzez wieki do domu Ojca, wypełnia zleconą mu przez Jezusa misję głoszenia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu (Mk 16,15). Wzywa do nawrócenia i przyjęcia chrztu na odpuszczenie grzechów (Dz 2,38). Powtarza słowa proroka znad Jordanu: „Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, ... a któremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandałów" (J 1,26-27). Kościół sprawując zbawcze misteria Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, buduje wspólnotę uczniów Jezusa i oczekuje Jego ostatecznego przyjścia w chwale, „gdy czas ustąpi miejsca wieczności" (Jan Paweł II).

Adwent ludzkości

Ojciec Święty Jan Paweł II ciągle przypomina, że ludzkość znajduje się obecnie w Adwencie trzeciego tysiąclecia od przyjścia na ziemię Zbawiciela. „Gdy u schyłku drugiego tysiąclecia od Jego przyjścia obejmujemy spojrzeniem ludzkość, — pisze w encyklice Redemptoris Missio papież — przekonujemy się, że misja Kościoła dopiero się rozpoczyna i że w jej służbie musimy zaangażować wszystkie nasze siły" (RM 1). Obecnie ponad 2/3 ludzkości nie słyszało jeszcze o Chrystusie. Na blisko 5,5 miliarda ludzi żyjących na świecie, chrześcijan jest zaledwie około 1,6 miliarda, w tym katolików około 800 milionów. Od zakończenia II Soboru Watykańskiego podwoiła się ilość ludzi nie znających Chrystusa. Stąd Adwent ludzkości oczekującej na trzecie tysiąclecie chrześcijaństwa to przede wszystkim ewangelizacja, gdyż „Kościołowi zostało powierzone wielkie, wymagające zaangażowania, wspaniałe zadanie nowej ewangelizacji, której świat tak bardzo potrzebuje" (CL 64). Czując bezsilność wobec ogromu zadania, w tym niezwykłym Adwencie ludzkości, prośmy z wiarą Maryję Matkę Kościoła, „ażeby raczyła na tej modlitwie nowego Adwentu ludzkości trwać z nami, którzy stanowimy Kościół" i ufajmy, „że poprzez taką modlitwę otrzymamy zstępującego na nas Ducha Świętego i staniemy się świadkami Chrystusa..., podobnie jak ci, którzy z wieczernika jerozolimskiego wyszli w dniu Pięćdziesiątnicy" (RH 22).

     Mój Adwent

I wreszcie Adwent mego życia. Jest to czas mego osobistego oczekiwania na spotkanie z Panem. Czas mego czuwania. „Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie. Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego" (Mt 24,42.27). Przeżywając Adwent naszego życia, według słów Jezusa mamy być podobni do sług oczekujących powrotu swego Pana, mamy być podobni do panien trzymających płonące lampy w rękach i oczekujących na nadejście pana młodego, aby wraz z nim wejść na gody weselne (por.Mt 25,1-30). Moje oczekiwanie to życie w łasce, bez grzechu, to trwanie na modlitwie, częsty udział w Eucharystii we wspólnocie parafialnej, służenie innym z miłością i dzielenie się darem wiary z innymi. Św. Paweł Ap. z mocą wzywa nas: „Bracia: Rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla nas godzina powstania ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas niż wtedy, gdyśmy uwierzyli. Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła. Żyjmy przyzwoicie jak w jasny dzień..." (Rz 13,11-13).

Adwent w liturgii

W liturgii Kościoła Rzymskiego Adwent zaczyna się od niedzieli najbliższej uroczystości św. Andrzeja Apostoła (30X1), czyli między 27 listopada a 3 grudnia. Trwa więc od 23 do 28 dni. Ma cztery niedziele, które mają pierwszeństwo przed wszystkimi uroczystościami. Treść liturgii pierwszej niedzieli Adwentu stoi pod znakiem powtórnego przyjścia Jezusa. Drugiej i trzeciej niedzieli znamienne piętno nadaje pokutnik znad Jordanu — Św. Jan Chrzciciel przygotowujący ludzi na spotkanie z Chrystusem i wskazujący na Jego obecność. Czwarta niedziela kieruje naszą uwagę na Maryję, „która jest Gwiazdą Zaranną Adwentu. Maryja nosi pod swym sercem Syna Bożego. Zbliżają się dni spełnienia, kiedy wyda Go na świat. Maryja jest pełna świętego oczekiwania" (Jan Paweł II). Adwent dzieli się na dwie części, podkreślone przez I i II prefację adwentową. Do 16 grudnia liturgia adwentowa posiada charakter bardziej eschatologiczny, kierując myśli wiernych na powtórne przyjście Chrystusa na końcu wieków. Chociaż prawdę o końcu świata i sądzie ostatecznym Chrystus kreśli w słowach pełnych grozy, to jednak proroctwo to kończy słowami: „Gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie" (Łk 21,28). Wezwanie to jest pełne radosnej nadziei. Od 17 grudnia natomiast teksty biblijne i liturgiczne pragną przygotować nas do owocnego przeżycia Uroczystości Narodzenia Pańskiego i do przyjęcia Chrystusa uobecnionego w Słowie Bożym i liturgicznych znakach.

Adwent w rodzinie

Od dobrego przeżycia Adwentu zależy często właściwe przeżycie całego roku liturgicznego, a także nasza formacja chrześcijańska. Gdyż tam, gdzie nie ma Adwentu, nie może być Bożego Narodzenia. Miejscem adwentowego oczekiwania i przyjmowania w rodzinie przychodzącego Chrystusa jest dom rodzinny. Ułatwi całej rodzinie przeżywanie treści adwentowych właściwe przygotowanie mieszkania: idealny porządek, dekoracje, wieniec adwentowy, lampiony, świece i wspólne spotkania modlitewne. Spotkania adwentowe w rodzinie stanowią formę przeżyciowej katechezy rodzinnej. Przyjmowanie przychodzącego Jezusa dokonuje się poprzez wsłuchiwanie się w Boże Słowo, rozważanie i przyjmowanie go, a także poprzez wspólną modlitwę i wzajemną służbę. Prawdę teologiczną o powtórnym przyjściu Chrystusa przeżyjemy bardziej w obrzędzie błogosławienia wieńca adwentowego, świec i lampionów oraz w czasie wspólnego czuwania modlitewnego. Uwagę tak rodziców, jak i dzieci na radosne oczekiwanie Świąt Bożego Narodzenia skieruje pusty żłóbek z siankiem dobrych uczynków, świeca kalendarzowa czy też nowenna ze znakami wielkich antyfon. Przeprowadzając proponowane obrzędy liturgii domowej, w sobotnie i niedzielne popołudnia i wieczory adwentowe, łatwiej wejdziemy w misterium Bożego Narodzenia i przeżyjemy je jako rzeczywistość przynoszącą każdemu z nas łaskę zbawienia. Radujmy się więc, bo „Pan jest blisko" (Flp 4,5).

Żródło: RYTUAŁ RODZINNY Bp Józef Wysocki

Modlitwa do
 Najświętszej Rodziny
  
Najświętsza Rodzino,
błogosław i strzeż
wszystkie rodziny świata.
Zachowaj je złączone
nierozerwalnym węzłem miłości,
wierne otrzymanym łaskom
i obowiązkom swego powołania.
Spraw, aby żyły według prawa
i przykazań Bożych,
by ich życie było odbiciem
Twego życia na ziemi 
i pozwoliło im kiedyś cieszyć się 
Twoim szczęściem w niebie.
Amen.